Posts tonen met het label RDW. Alle posts tonen
Posts tonen met het label RDW. Alle posts tonen

2008 juni - Crusader, kentekenkeuring

Geboorteaangifte

Vandaag 9 juni 2008 heb ik aangifte gedaan. Hij heeft de stoere naam Crusader gekregen en weegt 135 kg..
Voor diegenen die het spoor nu een beetje bijster zijn een klein stukje geschiedenis.
In 2002 kocht ik bij een motorliefhebber in Brabant een Crusader 'met invoerpapieren'. De man vroeg op marktplaats teveel, maar na een telefoontje was hij voor de helft van de prijs van mij.
Na thuiskomst maar eens onderzoeken wat de historie van de motor was. De Engelse REOC biedt dan uitkomst. Zij hebben een dating service, tegenwoordig een term met een heel andere betekenis.
De dating service van de REOC zoekt aan de hand van het frame- en motornummer in de originele fabrieks afleveringsboeken op wanneer de motor de fabriek verlaten heeft. In het geval van mijn Crusader is dat 24 juli 1957, een heel vroege Crusader dus, want ze zijn gemaakt tot 1967. Wanneer de opgegeven nummers corresponderen met de nummers in de fabrieks afleveringsboeken krijg je een gewaarmerkt (stempel en handtekening) document (dating certificate) met de gegevens er op. Daaruit bleek ook dat de motor was afgeleverd aan ene Ewing, een Londonse dealer. Er zat wel een kenteken op de motor, maar geen Engels en er waren geen papieren bij, behalve de transportpapieren. Na veel speurwerk bleek dat de motor uit Zuid Afrika kwam en het kenteken was van Kaapstad/Capetown. Dus blijkbaar is de motor na de Engelse dealer overgegaan naar Zuid Afrika en volgense de transportpapieren pas in 1999 naar Nederland gekomen. Op de transportpapieren stond ook 1958 als bouwjaar vermeld. Dit is waarschijnlijk het jaar waarin de motor in Zuid Afrika is geregistreerd.
Aangezien ik verder dus geen papieren had nam ik het REOC dating certificate mee en de transportpapieren. Op internet had ik op de RDW site diverse pagina's gevonden over het invoeren van historische voertuigen die ik afgedrukt heb en ook meenam. Verder nog wat boeken met afbeeldingen en beschrijvingen van Crusaders en een werkplaatshandboek.
Dus zogezegd zo gedaan en om een uur of acht naar de RDW in Schiedam gereden, waar ik om 9 uur aankwam. Je kunt maandag en dinsdag morgen zonder afspraak terecht tussen 8 en 12.
Na aanmelding kreeg ik nummer 8 toegewezen. En dan begint het wachten. Tussendoor gaan er ook nog mensen mèt een afspraak voor. Een keuring neemt zo'n 30 tot 45 minuten in beslag en ik was pas om 11 uur aan de beurt.
Het eerste wat de keurmeester vroeg was waar de motor vandaan kwam. Ik zei, “het is een Engelse motor die ik in Nederland gekocht heb via marktplaats”. Toen wilde hij het buitenlandse kentekenbewijs zien. Ik vertelde hem dat ik helemaal geen papieren had. Toen zei hij “dan kan ik verder niets meer voor u doen”. Ho, ho, daarom ben ik op mijn vrije dag niet vroeg opgestaan. Toen kwamen de RDW internet kopietjes van pas, want er zijn uitzonderingen op die regel voor historische voertuigen.
Letterlijk staat er op de site: “Invoeren van historische voertuigen
voor het invoeren van een historisch voertuig maakt de RDW een uitzondering op de Europese richtlijnen. In die richtlijnen staat dat voor een buitenlands voertuig, dat al eerder in het buitenland was geregistreerd en waarvoor u in Nederland een kenteken aanvraagt, u het originele buitenlandse voertuigdocument moet inleveren bij de RDW. Anders kunnen door deze maatregel deze voertuigen niet meer de weg op, omdat deze documenten van veel historische voertuigen niet meer aanwezig zijn.
Veel historische voertuigen zijn jaren geleden geïmporteerd. De restauratie van dat soort voertuigen duurt meerdere jaren. Eigenaren denken vaak dat het voertuig gewoon een Nederlands kenteken kan krijgen, omdat op het moment van invoer immers nog niet bekend was dat de originele documenten bij het voertuig aanwezig moesten zijn. Het alsnog achterhalen van de originele voertuigdocumenten is dan een probleem.
Soms is de voertuigidentiteit beter vast te stellen als het voertuig nog niet is gerestaureerd. De eigenaar kan dan een zogenaamd vooronderzoek laten uitvoeren door de RDW, dan kan men problemen achteraf voorkomen.

Kenteken historische voertuigen
Om toch een kenteken voor het voertuig te kunnen krijgen, moet u aantonen dat het ingeslagen Voertuig Identificatie Nummer (VIN) bij het betreffende voertuig hoort.

Hulpmiddelen bij de identificatie zijn:
het originele typeplaatje
een verklaring van de voertuigfabrikant
een invoerdocument
een naslagwerk over het betreffende voertuig
een oorspronkelijke aankoopnota
een origneel defensiekenteken bij een voormalig legervoertuig”
Tot zover het RDW citaat.
Ik liet dit aan de keurmeester lezen en nog was hij niet overtuigd. Hij ging een van zijn collega's vragen, maar kwam weer terug met dezelfde mededeling, dat hij bewijs moest hebben, een kentekenbewijs of een ander registratiebewijs. Ik wees hem opnieuw op de RDW uitzondering en liet hem wat mooi plaatjes zien in een boek over Crusaders, waarin duidelijk het model en de verschillende uitvoeringen te zien zijn. Weer kwam hij terug met dezelfde mededeling en ik heb gepraat als Brugman, gesmeekt, gehuild en opnieuw ging hij iemand raadplegen en uiteindelijk kwam hij terug met een collega, blijkbaar een chef of zo, die het heel normaal vond om het door mij aangeleverde REOC document te gebruiken voor de identificatie. Hij was ook zeer geïnteresseerd in de boeken, maar van het REOC document werd een kopietje gemaakt. Dit hele gedoe heeft ongeveer 20 minuten geduurd. Nu kon eindelijk een blik op de Crusader geworpen worden. De keuring stelde niet veel voor, nog minder dan bij Coby indertijd. Hij voelde of de voorvork speling had, waarbij ik achterop de motor moest zitten, zodat het voorwiel van de grond kwam en hij een beetje aan de vork kon rukken. Daarna werd gekeken of het framenummer inderdaad op het balhoofd stond en ook dat lukte. Toen was het heel belangrijk om de wielbasis op te meten, de cilinderinhoud vast te stellen en het vermogen te weten. Dat laatste kon ik niet terugvinden in de meegenomen werkplaatsboeken. Waarschijnlijk vond Royal Enfield dit zo laag dat het niet vermeld wordt . Ik meende me te herinneren dat dit 13 pk moest zijn en dat werd geaccepteerd en genoteerd.. Hoe moeilijk het eerst ging, des te gemakkelijker ging het daarna. Vervolgens nog even wegen, 135 kg schoon aan de haak en het licht even aan en uit doen, prima allemaal. Daarna ging de keurmeester nog even rijden. Hij schopte hem zelf aan en vroeg “rechts schakelen?”. Ik zei, “ja, 1 omhoog en de rest naar beneden” en weg was hij. Zijn collega's begonnen direct te roepen en vroegen hem of hij van zijn geloof was gevallen. Ik vroeg of het wel te vertrouwen was en dat betwijfelden ze zeer. “ik heb hem nog nooit op een motor gezien”, riep er een. Ik zei nog “da's misschien het begin van een mooie hobby”, want de man glunderde wel toen hij weer stopte. En dat was het, goedgekeurd. Dan weer wachten tot de papieren klaar zijn en je mag betalen (113 euro!!), geen kattepis, maar ja, ik heb wel een gezellige ochtend gehad en om tien over een kon ik weer naar huis met bewijs van betaling en geen BPM. Over 5 tot 6 werkdagen komt het kenteken in de bus en kan ik de blauwe kentekenplaat laten maken, verzekering afsluiten en gaan tuffen.

ENGLISH Translation

2008 June - Crusader, registration
Birth Declaration

Today June 9, 2008 I reported my new born. I gave him the cool name Crusader and he weighs 135 kg ..
For those of you who lost track, here's a very small piece of history.
In 2002 I bought from a motorcycle fan in Brabant a Crusader with import papers. The asking price was much to high for me, but after a phone call he was mine at half the asking price.
After homecoming I just studied the history of the bike. The English REOC offers a solution. They have a dating service, now a term with a very different meaning.
The dating service of REOC will look for the frame and engine number in the original factory delivery books and determine exactly when the bike has left the factory. In the case of my Crusader it is July 24, 1957, an early Crusader, because they're made until 1967. If the numbers correspond to the numbers in the factory delivery books you'll get a certified (stamped and signed) document (dating certificate) with the data on it. It also showed that the motorcycle was delivered to one Ewing, a London dealer. There was a number plate on the bike, but not an English one and there were no papers, except the transport documents. After many investigations it showed that the motorcycle came from South Africa and the registration was of Cape Town. So apparently the bike was after delivery to the English dealer proceeded to South Africa and following the alleged transport paper in 1999 came to the Netherlands. The transport paper stated that the bike was built in 1958. This is probably the year in which the bike is registered in South Africa.
Since I had no papers I took the REOC dating certificates and transport documents. On the Internet I found at the RDW (Dutch regsitration office) website several pages on the registration of historic vehicles that I printed out and took with me. Also some books with pictures and descriptions of Crusaders and a workshop manual.
This said I went around 8 in the morning to the RDW in Schiedam, where I arrived at 9 o'clock. You can register on a Monday and Tuesday morning without appointment right between 8 and 12.
After registration, I got number 8 assigned. And then begins waiting. In between there are also people with an appointment. An inspection takes about 30 to 45 minutes and it was my turn at 11 o'clock.
The first thing the registrate asked was where the bike came from. I said, "It is an English motorcycle which I bought in the Netherlands through Marketplace (kind of ebay). Then he wanted to see the foreign registration certificate. I told him I had no papers at all. Then he said "I can not do anything more for you." Ho, ho, that's not why I got that early out of bed on a free day. Then the Internet RDW copies came at hand, because there are exceptions to that rule for historical vehicles.
Verbatim's on the site: "Enter Historic Vehecles
to introduce a historic vehicle, the RDW has an exception to the European directives. These directives state that a foreign vehicle that has previously been registered abroad and for which you are applying for registration in the Netherlands, the original foreign vehicle document should be returned to the RDW. Otherwise, by this measure these vehicles could no longer get on the road, because the documents of many historic vehicles are missing.
Many historic vehecles were imported years ago. The restoration of these vehicles will take several years. Owners often think that the vehicle just can get a Dutch license plate, because at the time of import it was still not known that their should be original documents of the vehicle. The identification of the original vehicle documents is a problem.
Soms is de voertuigidentiteit beter vast te stellen als het voertuig nog niet is gerestaureerd. Sometimes the vehicle identification will be easier if the vehicle has not yet been restored. The owner may then call for an investigation carried out by the RDW, which can prevent problems afterwards.

Registration historic vehicles
To be able to receive a registration for the vehicle, you must demonstrate that the applied Vehicle Identification Number (VIN) of the vehicles is genuine.

Tools to identify are:
the original plate
a statement by the vehicle manufacturer
Import document
a reference book about the vehicle
a original purchase note
an original registration by a former defense army vehicle
So far the RDW quote.
I showed it to the registrator to read and he was not convinced. He asked one of his colleagues, but came back with the same statement that he had no evidence, no certificate or other registration. I pointed him back to the RDW exception and let him see some beautiful pictures in a book about Crusaders, clearly the model of my Crusader and of different models. Again he came back with the same statement and I have talked, begged, cried and then he went to consult someone and eventually he came back with a colleague, apparently a senior or something, who thought it was quite normal for me tot supply the REOC document which could be used for identification. He was also very interested in the books, but a copy was made of the REOC document. This whole thing has lasted about 20 minutes. Now he could finally take a look at the Crusader. The inspection was not much, even less than a while back with Coby the WD/CO lady. He felt that there was no play at the front while I was sitting on the back of the bike, so the front wheel was off the ground and he was a bit shaking at the fork. It was examined whether the frame number was indeed on the head stock and that it was. Then it was very important to measure the wheel base and write down the number of horse power. The latter I could not find in the workshop book. Royal Enfield probably thought it so low that it was not mentioned. I thought I remembered that it had 13 hp and that was accepted and recorded .. How difficult it was in the beginning, the easier it was now. Then just weighing, 135 kg clean and the lights on and off which was good. Then the registrator went driving in the yard. He kicked the bike and asked "right shift". I said, 'Yes, 1 up and the rest down and he was gone. His colleagues immediately started to call and asked him whether he had lost his faith. I asked whether he could be trusted on a bike and they doubted that very much. "I've never seen him on a motorcycle before," cried one. I even said "that's maybe the beginning of a beautiful hobby," because the man smiled broadly when he stopped. And that was it, approved. Then wait until the papers are ready and you may pay (113 euros!), no shit, but yes, I did have a nice morning and after another hour I could go home with proof of payment and no BPM (tax). After about 5 to 6 days, the registration papers will drop on the door mat and I can have the blue license plate made, get insurance and go plopping around.

2008 voorjaar - Crusader, voorbereiding voor de RDW

voorjaar 2008

Al een paar weekeinden ben ik weer bezig geweest met mijn Crusader. Ik kocht deze 250 cc alweer enige tijd geleden en heb hem deels opgelapt. Nadat ik vorig jaar op het Nationaal Veteraan Treffen informatie heb gekregen over de eisen die gesteld worden aan het verkrijgen van een kenteken voor een motor uit 1957 ben ik dus weer de garage ingedoken.
Uit dit gesprek bleek dat ik het originele Lucas koplampglas niet mag gebruiken, omdat dit geen E-keurmerk heeft. Nu heb ik nog een koplamp unit van een Bullet, dus dat is geen probleem. Dacht ik. Maar aangezien de Crusader een 6V installatie heeft en de Bullet met niet echt gangbare fittingen werkt, was het nog een heel gedoe om een passende 6V lamp te vinden met die juiste fitting. Het blijkt dat deze nog wel leverbaar zijn bij de auto- en motorhandel, maar bijna altijd besteld moeten worden. Daarna blijkt ook nog eens dat de schuifconnectoren voor deze lampen moeilijk te krijgen zijn – heel breed. Ik heb de aansluitlipjes van de lamp afgeslepen met de slijpsteen totdat de schuifconnectoren van de Crusader er op pasten. De eerste lamp, made in India, ging waarschijnlijk door de trillingen van het slijpen kapot. De andere van een bekende Nederlandse lampen fabrikant bleef heel. Nu heb ik dus een goedgekeurde koplamp met de juiste lamp er in.
Het originele benzine kraantje was zodanig versleten dat het kraantje constant lekte, ook na het aanbrengen van een nieuw gemaakt kurkje. Lekkende benzine kraantjes zijn wel een reden om de motor niet goed te keuren dus dat moest veranderen. Ik heb een tijdje terug een stel universele kranen gekocht bij Peter's classic bike parts in Berkel en Rodenrijs. Eén van deze kranen heb ik gemonteerd. De kraan lekte niet, maar de benzine spoot uit de carburateur. Vlotter bleef blijkbaar hangen. Dus de carburateur maar weer open schroeven en de vlotter controleren. Zag er goed uit. Vlotter is niet lek en beweegt soepel. Hij sluit de benzine toevoer ook goed af wanneer ik hem naar boven druk en de benzine kraan open zet. Alles weer gemonteerd en opnieuw proberen. Geen lekkage... Oh nee, te vroeg gejuicht. De benzine spuit er uit. Weer open en nog eens goed kijken. De vlotter zit op een asje en kan op het asje verschuiven, zodat hij net naast de vlotter naald komt te zitten, die daardoor niet meer naar boven gedrukt wordt en de benzine toevoer dus niet meer afsluit. Waarschijnlijk hoort je de vlotter op het asje te schuiven en er dan een busje op te schuiven zodat de vlotter min of meer klem zit als je het deksel weer op de carburateur schroeft. Ik heb een klein aluminium busje (van een connectortje) pas gemaakt en dit heeft het probleem verholpen.
Nu maar eens wachten op wat warmer weer om de motor op straat (zonder kenteken) te proberen. Eindelijk was het zover. De motor startte snel, toch wel flinke klappen voor zo'n twee en een halfje.
Koppeling in en rijden maar, dat valt niet tegen, schakelt als boter. Twee straten verder niet meer, koppelingskabel gebroken. Dus zonder schakelen naar huis gekacheld. De koppelingskabel bleek niet te zijn gebroken, maar door een vorige eigenaar bijzonder slecht in de nippel te zijn gesoldeerd. Ik heb het kabel uiteinde en de nippel schoongemaakt, opnieuw met elkaar verbonden en vastgesoldeerd. Het kostte wel wat moeite om het uiteinde in dat kleine gaatje te wurmen, maar het is uiteindelijk wel een mooie verbinding geworden. Toen kon ik weer een proefritje maken. Daar ging ik weer en opnieuw twee straten verder kon ik schakelen wat ik wilde, maar er zat geen beweging meer in. De motor draaide en de versnellingsbak schakelde als een gek, maar er was geen overbrenging meer. Dus nu lopend naar huis.
Koppelingsdeksel er af. Het eerste wat ik zag was dat de moer van het koppelingshuis een beetje los zat, maar hij moest er toch af. Het hele koppelingshuis draaide over de versnellingsbak as heen. Dat klopt toch niet?
“Is dat een echte Royal Enfield?” sprak ineens een hoofd in de garage opening. De man had me eerst rijdend en toen lopend voorbij zien komen en had me weten te traceren. Op mijn bevestigend antwoord sprak hij de unieke woorden “heb ik vroeger ook gehad” en een gesprek was geboren. Het bleek dat hij flink wat jaren terug een Bullet uit de jaren 50 had gehad. Ik heb hem mijn Enfields laten zien en hij keek helemaal blij toen hij het neutraal pookje van de Bullet herkende. “Dat zat er bij mij ook op”. Ook had de man thuis nog een origineel werkplaatshandboek van de Bullet. Later is hij overgegaan op Matchless en nog later op Suzuki, waar hij nog wel eens een ritje op maakt.
Maar ik kon zien dat het Enfield vonkje al een beetje aan het overspringen was. Wie weet...
Maar eens even verder demonteren. Veren er af, platen er uit, kettingspanning er af en het hele koppelingshuis kon er zo af. Toen bleek dat het spietje waarmee het koppelingshuis op de as zit in twee delen was. Eén deel zat nog in de as en het tweede deel in het koppelingshuis. Finaal in tweeën gebroken.
Waarschijnlijk ook eigen huisvlijt. Maar dat kan ik ook. Van een stuk staal heb ik ook nieuw spietje gemaakt. Daarna met wat gepiel het koppelingshuis weer gemonteerd en gecontroleerd. Waarom kan ik nu de koppeling niet meer gebruiken? Veren weer los en toen lukte het wel. Wat bleek nu, de busjes waar de veren over heen gaan moet in de opening vallen van het deksel van de koppeling (waar de koppelingsstift achter zit) en op de een of andere manier zaten ze bij mij dus tegen dat deksel aan. Scheelt meer dan een halve centimeter. Nadat ik dat weer hersteld had deed de koppeling het weer als een zonnetje. Alles weer snel dicht en opnieuw door de straat. De mensen stonden me al op te wachten. Maar deze keer reed ik zomaar door. Koppelen en schakelen gingen zo goed dat ik een tweede rondje maakte. Daarna alles weer de garage in. Je moet altijd stoppen na een succesje. Weer een goed weekend achter de rug.


English translatiion by Google
Spring 2008

For a few weekends I have been busy with my Crusader. I bought this 250 a while ago and got it partially patched up. After last year's National Veteran Rally I have received information about the demands for obtaining a license plate for a motorcycle from 1957 so I went into the garage again.
From this information I found that the original Lucas headlight glass is not allowed to use because it has no E-approval. Now I have a headlight unit on a Bullet which I can (temperarely) use, so that's no problem. I thought. But since the Crusader has a 6V system and the Bullet with standard fittings are not really working, it was a hassle to find a suitable 6V lamp with the correct fitting. It appears that this is still available in the automotive and motor trade, but almost always need to be ordered. Then again also shows that the shear connectors for these lamps are difficult to come by - very wide. I have the connection tabs of the lamp off dragging on a electric grindstone until the shear connectors fit on the Crusader. The first lamp, made in India, was probably due to the vibrations of the grinding broken. The other manufacturer of famous Dutch bulbs remained intact. Now I have an approved and working headlight bulb.
The original fuel valve was so worn that the tap constantly leaked, even after applying a newly created cork. Leaking gas taps are a reason for the engine to be rejected so that had to change. A while back I had a universal set of taps purchased at Peter's Classic Bike Parts in 'Berkel en Rodenrijs', a village a few miles from here. One of these taps I mounted. It still was leaking, but the fuel gushed from the carburetor. Float was apparently hung. So again open up the carburetor and the float control. Looked good. Float is not leaking and moves smoothly. It closes the fuel supply well when I have it up and the fuel tap is turned to open. Everything installed and try again. No leakage ... Oh no, cheered too soon. The fuel sprays out. Again and again I had a good look. The float is on an axle and it can move on the axle, so that the float needle is stuck, which therefore no longer be pushed up and the fuel supply is not shut. The float is supposed to slide on the shaft and then a small tube on the axle should trap trap the float when the lid srews back on the carb. I have made a small aluminum tube (from a connector) and this has solved the problem.
Now, once again waiting for warmer weather to take the bike on the street (without registration) to try. Finally this happened. The engine started quickly, surely big bangs for a nearly two and a half cc.
Clutch in and drive, the engine turns like in butter. Two blocks away, no more, a broken clutch cable. So without gearchanging troddled home. The clutch cable was not broken, but by a previous owner soldered very badly in the nipple. I cleaned the cable end and the nipple, re-connected and soldered it. It took some effort to squeeze into that little hole, but it ultimately became a good connection. Then I could test ride one again. There I went again and again two blocks away I could change what I wanted, but there was no movement anymore. The engine and gearbox turned off like crazy, but there was no further transmission. So now walking home.
Clutch cover off. The first thing I noticed was that the nut on the clutch a bit loose, but it had worked. The whole clutch housing on the gearbox shaft turned around. That is not right?
"Is that a real Royal Enfield?" Suddenly said a head in the garage opening. The man had seen my first driving and then walking pass by me and had traced me. On my affirmative reply he spoke of the unique words "I used to have one" and a conversation was born. It turned out that quite a few years back he had a bullet from the 50's. I gave him my Enfield's show and he looked quite happy when he recognized the neutral lever on Bullet. "It was there when I had one." The man also had a home repair manual from the original Bullet. Later he switched to Suzuki Matchless and later on, he sometimes makes a ride.
I could see that the Enfield spark was hitting him .... Who knows ...
But let me take this further apart. Springs off, plates out, lessen the chain tension and the whole clutch housing removed. When it became apparent the small key which locks the clutch housing on the shaft was in two parts. A portion was still in the shaft and the second in the clutch housing. Finally broken in two.
probably also own handicraft of the former owner. But I can do the same. Of a piece of steel I've also created a new key. Then with some noodling the clutch installed and checked. Bother, why can I not use the clutch? Everything off again. What turned out, the bushes for the springs should go in the openings of the cover (with the link pin behind it) and in one way or another they seated on the cover. A difference of more than half a centimeter. After I had restored this it worked again like a charm. Everything quickly closed up again and on the road again. The people were already waiting for me. But this time I just drove by. changing gear went so well that I made another round. Then everything back into the garage. You should always stop after a success. Another good bike weekend.

2000 februari 16 - WD/CO/B kenteken keuring RDW

RDW kenteken keuring van de WD/CO/B uit 1943
16 februari 2000
RDW Schiedam

Na de heerlijke zomervakantie met prachtig motorweer en het jubileum treffen van de Royal Enfield Club Nederland heb ik het laatste deel van het jaar benut om enkele ontbrekende onderdelen te zoeken en enkele kleine cosmetische verbeteringen toe te passen. Allereerst ben ik bij BRAM in Den Haag geweest om een accu te halen. Ik vond bij hem tevens één van de ontbrekende 'star washers', essentiële onderdelen waarmee de demping van de voorvork kan worden ingesteld.
Later kreeg ik via Dick Schoen, die een Engels treffen had bezocht, het andere exemplaat cadeau van John Stephenson. Na veel gezoek vond Peter (van Peter's classic bike parts in Berkel en Rodenrijs) de bijbehorende moeren, waarvan die met links draad de meeste problemen gaf. Een bout met hetzelfde draad bleek op de magneet van een Matschless voor te komen.
Ook bij Peter's kwam een gloednieuwe verchroomde deegroller uitlaatdemper voor slechts f 15,-. Deze had in zijn verpakking waarschijnlijk in een nogal vochtige ruimte opgeslagen gelegen, waardoor het geheel nogal verroest was. Voor mij geen probleem, want ik heb hem ontroest, geschuurd en vervolgens met hittebestendige verf zwart gespoten, samen met de nog goede oude uitlaatbocht. Ook het gietijzer van de cilinder kreeg een zwart kleurtje.
Tegelijkertijd heb ik bij de RDW geïnformeerd naar de eisen waaraan de Co moet voldoen bij een bouwjaar van rond 1942. Dit blijkt niet veel te zijn. De technische staat moet goed zijn, dus alle bouten en moeren vast, geen losse spaken, geen speling op wiel- en vorklagers enz. De verlichting moet werken, maar er zijn geen eisen voor bijvoorbeeld het koplamp glas. Het enige waar wel op gelet wordt is de aanwezigheid van een reflector aan de achterkant. Dit hoeft overigens geen goedgekeurde met E-merk te zijn.
Natuurlijk moeten de banden voldoende profiel hebben. Al met al een makkie, toch?
Naar een idee wat ik opdeed op het treffen van de Engelse club in Schotland heb ik de oude 6-volt accu geheel leeggemaakt en uiteraard alle chemische materialen verzamel en in een doosje ingeleverd bij de chemocar.
De Co heeft de accu uitsluitend nodig voor de verlichting, want hij vonkt met de magneet. De lege 6 volt accu kan dan ook voorzien worden van een goedkoop Japans accuutje dat netjes in het oude omhulsel past.
De beide kabels die naar de accu lopen heb ik voorzien van nieuwe kabeloogjes, net als de massadraad aan het frame.
Na aansluiten van de accu blijkt zowaar alles te werken: koplamp, achterlicht, remlicht en zelfs de toeter.
Beide wielen (zigeunerchroom) heb ik geschuurd en voorzien van een laag zwarte roestwerende Hammerite (zigeuner zwart?).
Bij Safe wordt een Avon MK II roadmaster van 350x19" om de velg gelegd en de oude (aan het uiterlijk te zien) originele Dunlop Universal ter recycling ingeleverd.
De voorband was al voorzien van een goede Avon band.
Omdat de oude koplamp en reflector met een stuk bijna rond gesneden vensterglas, niet bar veel licht gaf, heb ik bij Peter's een nieuwe koplamp unit gekocht.
Volgens mij is-ie nu klaar voor de keuring.
Er is echter nog één ding dat ik wil doen.
Vlak voor de eeuwwisseling schrijf ik een brief naar de datingofficer van de Engelse Royal Enfield Owners Club, teneinde van haar meer te weten te komen over de geschiedenis van mijn CO.
Na twee weken spanning kreeg ik begin januari een brief uit Schotland. Hierin stond dat de motorfiets met framenummer 16201 een WD/CO/B was en op 20 mei 1943 aan de War Office in Manchester wer afgeleverd, maar ook dat het blok niet bij dit frame hoorde en onderdeel uitmaakte van een WD/CO die op 6 december 1941 aan de War Office te Wilford werd afgeleverd.
Op 17 juli 1946 leverde de fabriek opnieuw framenummer 16201 als 'refurbished' WD/CO/B uit aan de Deense importeur Nelleman in Randers.
Uit eigen informatie, het oude Engelse belasting document, weet ik dat de eerste registratie in Engeland op 24 mei 1949 was. In 1951 heeft de laatste Engelse eigenaar de motorfiets, zoals ik hem nu heb, tweede hands gekocht bij Pride en Clarke in Londen. De motor is in de periode tussen 1951 en 1994 een korte tijd in andere handen geweest, volgens de Engelse belasting documenten. Wat er na 1994 mee gebeurd is weet ik niet precies. De Nederlandse handelaar waar ik hem van kocht heeft hem van een Engelse handelaar. Ik ga dit nog proberen verder uit te zoeken.
Het is dus wel een motor met historie.
Met al die gegevens bij de hand heb ik een afspraak gemaakt met de RDW voor 16 februari 2000.
Via, via kon ik voor de gelegenheid een aanhanger met een goot voor het bevestigen van een motorfiets lenen.
Het weekend voor de grote dag nog even alle kabels langs om te smeren, de koppeling stellen, oeps... kogeltje weg, waarschijnlijk achter het deksel van de versnellingsbak. Versnellingsbak dus open geschroefd, alleen het deksel waarachter het kickstartersmechanisme en de schakeloverbrenging zit, maar toch... Alles weer in elkaar geschroefd en kogeltje voorzichtig met vet naar binnen geschoven. Bijna klaar voor de keuring, alleen de accu nog even laden.
Die avond heb ik de aanhanger opgehaald en de motor er op geladen, met 5 spanbanden vastgesjord en het geheel in de garage gezet.
De volgende dag ben ik ruim op tijd richting RDW Schiedam vertrokken, waar we binnendoor rijdend 3 kwartier te vroeg arriveerden, waardoor we tijd genoeg hadden om de kosten van f 197,50 te voldoen en de motor af te laden. Kopje koffie dus.
Ik heb de keurmeester helemaal ingelicht over type en geschiedenis van de motorfiets. Ook heb ik hem foto's van vergelijkbare types laten zien, hetgeen hij wel interessant vond. In de computer was niets te vinden over het type Royal Enfield WD/CO, wel een 350cc met verder geen verklaring, maar dat vond ik niets. Ik wil wel een vermelding van het type op het kenteken. Een groot deel van de tijd gaat op aan het invullen van het keuringsformulier met gegevens, zoals framenummer, motornummer, bandenmaat, wielbasis, cilinderinhoud enz.
Het keuren zelf is voornamelijk het kijken naar het frame, bouten en moeren, het controleren van de wielen en de verlichting. Deze laatste bleek te hoog te staan en verblinde een beetje, maar dit kon ik simpel verhelpen door de lamp naar voren te draaien. De monteur was niet blij met de kwaliteit van de verlichting, maar dit was geen reden voor afkeuren. Daarna wilden hij een stukje rijden om de remmen te testen. Eén trap en de motor liep. Hij reed een stukje op het parkeerterrein en remde regelmatig met de voor- of achterrem.
Toen hij terugkwam zei hij dat de achterrem prima remde, maar dat de voorrem niet veel deed. Ook dit was echter geen reden voor afkeuren, omdat ook hier geen eisen voor waren. Ik heb hem nog duidelijk gemaakt, dat ik toch al gewend was voornamelijk met de achterrem te remmen, maar hij zei dat zij in het algemeen keken. Ook de toeter was niet te horen boven het motorgeluid uit wanneer je een beetje gas gaf. Ik dacht bij mezelf, 'dat geeft dan toch niet want ze horen me toch wel', maar ik heb dat wijselijk voor mezelf gehouden. Maar ook de toeter was geen reden voor afkeuren.
Hij werd dan ook goedgekeurd. Tegelijk meldde de keurmeester dat ik nog langs de douane moest rijden om de motor in Nederland aan te melden. Aldaar weer een formulier ingevuld, waarvoor ik deze keer niets hoefde te betalen, omdat de motor te oud was. Ik zou vanzelf mijn kentekenbewijs thuis gestuurd krijgen.

Nog even wachten en dan rijden....